Aktif Üye
User ID: 125328 Mesajlar: 191
Ruh Halim:  Rep Gücü: 4 REP Puanı : 48 REP Seviyesi :  Teşekkür Sayısı: 4
7 Mesajina 7 Tesekkür Aldi
|  Olümüne yetisemedim
| |
Senin ölümüne yetisemedim ya...
Sende birakip gittin beni ay yüzlü Babaannem.
Bir kac sabah önceydi, Daha yeni agarmisti gün, yeni baglamistim kravatimi. Hic bu kadar erken saatte calmayan telefonum calmisti aniden, kulaklarimda cinladi birden, hayirdir dedim icimden, ahizeyi kaldirdim tedirginlikle, karsidaki ses "bekledigimiz oldu dedi." Cevabi tahmin etsemde sormadan edemedim. "Ne oldu?" "Bu sabah ölmüs Babaannen". Kendimden hic beklemedigim bir sogukkanlilikla karsiladim haberi "Geliyorum, görüsürüz." degip karsimdakinin cevabini beklemeden kapattim telefonu. Cok degil bes dakika sonra garaja inip arabanin kontak anahtarini cevirmistim bile.
Gercek bir fedakar türk kadiniydin, Anadolu kiziydin, toprakla büyüyüp topragi büyütendin. Ve iste sonunda o cok sevdigin topragina kavustun Babaannecim.
Kücükken az kosturmazdim seni arkamdan, hic sikayet etmezdin benim yaramazliklarimdan, hemen hemen her yaz memlekete gelir seni ziyaret ederdik.
Bana kücük adamim diye hitap ederdin, hic unutmam bir gün yine ziyaretine gittigimde benim büyüdügümü görüpte "adam gibi adam olmalisin, Gökcelerin erkeklerine bu yakisir demisti." O güne kadar adam gibi adam lafini hic duymamistim, merakla sordum; "Adam gibi adam olmak ne demek Babaanne?"
Adam gibi adam olmak; büyük adam olmaktir, ne kadar cok büyürsen, kücükleri sevmeyi unutmamak ve kücülenleri hor görmemektir, hayatin en absindan sonuna kadar acilarla yasayip, hayata meydan okuyup, dimdik ayakta kalabilmektir." demiti.
Bugünlerde daha iyi anliyorum onu, Yasliydi ama hayat tecrübesinden dolayi büyük laflar ederdi. O zaman cok anlamiyordum bana söylediklerini. Cünkü hayatla burun buruna gelmemistim ve söyledigi hicbir sözün hayatimda tam karsiligi yoktu.
O kadar bilgece konusurdu ki, cocuklugumla ilgili ögütler verirken aslinda hayatin her evresiyle alakali ögütler verdigini cok sonralari farketmistim.
Mesela, bahcede kizlarla ip atladigim bi gün, beni kenara cekip; ip atla ama ipin iki ucuda sende olsun, kimseye verme ipin ucunu, verirsen daha ne kadar ip atlayacagini bilemezsin. Her zaman ipin agzinda ve ipe tutunarak yasadigini unutma. Cekceksen de kendi ipini kendin cek.
O zamanlar cok iyi anlamadigim bu lafi yillar sonra hatirladigim da farkina varmistim derin anlamini, ve hep sormak istemistim Babaanneme; hayatta hep ipin ucundan tutmak isteyenler olmayacak miydi? ipin ucunu vermem gerekirse kime güvenebilecektim? İpin kacta kaci bende olmaliydi Babaanne? Bu sorulari soramadan göcüp gittin be ay yüzlü Babaannem. Belki de büyük adam olmak bu sirri cözmekti...
Bir keresinde yine beni yanibasina oturtup, o aydinlik yüzüyle, "Bizim ailenin erkeklerinin disi sert ama ici yumusaktir, merhametlidir. Sakin disindaki serttligin icini ele gecirmesine izin verme, asla öfkeyle, nefretle yasama. Herseyi ve herkesi sev. Tasiidgin o yürek sevmen icin atiyor, herseyden önce yaratani sonra da yarattiklarini sev. Asla sinirliyken bir ise el atma. O isten hayir gelmez asla. Öfkelenipte hirslandiginda 'geldi hirs gitti kelle, indi hirs hani kelle' diye tekrarlayarak sakinles." demisti.
Hirsla hic bir sey yapmayacagim Babaanne, peki insanlar hirsli olmazsa bir yerlere gelip bi seyler basarabilir mi? Bu hirsin bir dengesi yok mudur? Ne kadar hirsli olursam ve ne kadar denge de tutarsam kellem koltuk altinda degil de güvende olur. Belki de büyük adam olmak bu sirri cözmektir...
Geriye dönüp bakiyorum da babaanne seni ben ne kadar cok erken kaybetmisim. Simdi hayatta olsaydin belki bu sirlari cözmekte bana yardimci olurdun. Belki de istedigin buydu, sirlari kendim cözmeliydim, ancak o zaman bu kahpe dünyada tutanabilirdim, ancak o zaman kendi ipimin uclarini kendim tutabilirdim. Sirlari sen cözseydin benim ne anlatacak, ne yazacak ne de söyleyecek tek bir kelimem dahi olmayacakti.
Simdi topragin altindasin, bense üstünde, ama bil ki Babaanne, bütün Gökce erkekleri gibi bende cözecegim bu hayatin sirlarini, ve hic unutmayacagim senin tavsiyelerini.
Bana ait hic bir kapiyi kapatmadim, anahtarini denize attim. Herkese kapim acik, isteyen kapimi calar, isteyen calmaz umrumda degil. Ama ben hayatim boyunca düsene el uzatacagim, ipleri elimde tutacagim, kimi zaman birakacagim. Kimsenin ipini ben cekmedim, cekmeeycegim de. Ipimi de cektirmeyecegim.
Herkesi sevdim, sevmeyede devam edecegim. Ihanetler gördüm, sirtimdan vuruldum ama öfkemle, nefretimle yasamayacagim. Bu kelleyi kimseye ucurtmaaycagim. Bir gün gerekirse kendi kellemi kendim vuracagim, ama kelle koltukta yine de savasacagim. Herseye ragmen karsinizdayim, iste ben buyum diyecegim.
Ay yüzlü Babaannem, simdi orda uyudugun yer olsada karanlik, sayende benim hayatim daha aydinlik. Icin rahat olsun Babannem, torunun bir gün hayatin sirlarini cözüp büyük senin istedigin gibi adam gibi adam olacak elbet bir gün.
Yazan: Kerim Gokce
Tarih: Sen ölünce
Anekdot: Bir kac gün önce 84 yasinda rahmetli olan Babaanneme ithaf edilmistir.
|
___________________________________
Sessizligim asaletimdendir. Her lafa verilecek bir cevabim vardir, lakin bir lafa bakarim laf mi diye bir de söyleyene bakarim adam mi diye...
M.K. Atatürk |
08-06-2008, 09:54
Normal
