09-04-2008, 10:58
|
#1 (tekli aç) (permalink)
|
Vip Üye
User ID: 34691 Mesajlar: 18.036
Ruh Halim:  Teşekkür Sayısı: 320
344 Mesajina 435 Tesekkür Aldi
|  Uyandım bir koku duydum. Sandım ki geldin. Işığı açtım baktım yoktun. Saçlarıma koku
| |
10 . 08 . 2005 Bugün ayın kaçı? Hangi aydayız? Mevsimlerden ne? Hatırlamıyorum. Hafızam yerinde değil mi yoksa? Ama yooo hatırlıyorum çoğu şeyi. Silikte buğuluda olsa. Kötülükler ağır mı basıyor ne. Bir cehennemdi ya da bir yangın yeri. Ben daha onbeşimdeydim ihtişamla sefaletin bir arada bulunduğu bir şehirdeydim. Az önce, çok değil bir iki saat önce annem vardı kardeşim vardı komşularım akrabalarım vardı. Neredeler peki şimdi? Burası çok karanlık. Bir odadaydım bir yatakta. Sevdiklerim hayattalarken hala. Nefes alamıyorum. Sağ kolum ve sağ bacağım üzerinde bir ağırlık var. Alnımdan başlayıp gözlerimden süzülen bir ıslaklık bir sıvı. Korkuyorum. Sesler duyuyorum hiçbiri yanıma uğramıyor. Saatler geçiyor sanırım. Öylece olduğum gibiyim canım çok acıyor kımıldayamıyorum. Anne kardeşim. Duymuyorlar, duymuyorum. Sonra bir ağlama sesi, Kardeşim. “;Nerdesin, iyi misin, nefes alabiliyor musun?”; diyorum. “;Karnımda ayaklarımda bir şey var acıyor abla”;diyor ve soruyor “;Annem öldü mü?”; “;Sakin ol. Birazdan çıkaracaklar bizi buradan. Annem uyuyor şimdi. Güçlü olun kurtulacaksınız dedi”;diyorum. Bu ona söylediğim en son yalan oluyor. Enkazdayken bütün zamanlar belirsizleşiyormuş meğer. Belki bir belki iki saat konuştum onunla. Uyumamalıydı. Sustu. Bir daha sesini hiç duymadım. O daha çok küçüktü. Üzerindeki onca demir parçası, onca beton yığını onun kaldırabileceği bir yük değildi ki. Ağladım, ayak sesleri duydum, gün ışığını gördüm. Beni bir ambulansa götürüyorlardı direndim. Hemen enkazın başına geri dönüp alnımdan kanlar akarken parçalanmış ellerimle sağa sola atmaya başladım taşları. Annem kardeşim akrabalarım komşularım dedim. Gözlerimi kapattılar. Birtanem kardeşim kanlar içinde bırakmış kendini birilerinin ellerine. Ve annem tanınmayacak halde. Annem…; Aynı anda yakınlarımın cesetlerini görüyorum ve sağ olanlar. Hiç biri mutlu değil. Nefes alıp vermek anlamsızlaşıyor o anda. Bir cami avlusunda sayamayacağım kadar çok tabut koydular önüme. Hangisine ağlamalıydım hangisine yalvarmalıydım beni de götürün diye. Annemi kaybettim kardeşimi kaybettim yakınlarımı arkadaşlarımı herkesi kaybettim. Yıllar geçti. Ben hala o tarihini bilmediğim gündeyim. Yasım hiç bitmedi. Bazen öğrenciler görürüm sokakta. Deli olduğumu düşünmeyeceklerini bilsem ya da onları korkutmayacağımı boyunlarına sarılıp doya doya öpmek isterim. Yapamam. Kardeşim hangi delilik unutturacak seni? Anne. Anne, ne demek? Bir genç kızın annesinin olması nasıl bir şey? Kokunu unuttum anne. Geçen gece rüyamda gördüm seni. Öyle sarıldım öyle bir öptüm ki, sıcaklığın tenimde hala annem. Uyandım bir koku duydum. Sandım ki geldin. Işığı açtım baktım yoktun. Saçlarıma kokunu mu bıraktın annem. Çok ağladım. Ben sensiz çok zor günler geçirdim Varlığını hissetseydim yanımda olsaydın gölgen yeter miydi kızına? Eğer gelmeyeceksen bırakmıyorlarsa seni, beni al yanına. Olduğun yere götür beni. Tut elimden anne. Bari sen tut. Yine de beni merak etme. Ben iyiyim sağlığım da iyi. Bazen rahatsızlığım nüksediyor ama tedaviye başlıyorum, hemen toparlanıyorum. Hep okumamı isterdin okudum anne. Mesleğim var param var etrafımda yönettiğim onlarca insan var…; Yetmiyor eksik nerdesin? Yoksun anne. Birkaç ay önce teyzemle konuştum. Senin babamın kardeşim resimlerini istedim ondan. Bir tek anı bile kalmadı ya sizden yadigâr. Postayla gönderdi. Büyütüp salonumun duvarına astım. Hep benimlesiniz hep sizinleyim. Çok özledim annem.
Alıntı......
|
___________________________________ Biz sustukça kölelik,
Biz sustukça geleceksizlik,
Biz sustukça şiddet,
Biz sustukça sömürü,
Biz sustukça çürüme derinleşecek.
İZİN VERMEYELİM!!!
|
|  |
Normal
