istasyon önlerinde,

vuslata ermeyecek bekleyişler müptelalısıdır yüreğim.

çöktüğüm bir duvar dibine sormalı kahrımı,

acemiliğimi art arda yaktığım sigaralara.

hüznümü sormalı,

kaç gülüşe mezar olduğunu bilmeyen gamzeme.



tren geliyor, yolcular iniyor her defasında.

her defasında bir yalnızlık,

koşar adım gelip oturuyor içime,

acelesinde gecikmişliğin telaşı,

yüzünde seni bulamamışlığın tortusu,

suskunluğunda isyanın nefti çığlığı…

beton etkisi yapıyor her defasında,

suskunluğumun raylardan yüzüme aksi.

aşkın önsözsüz kitabı parçalanıyor damarlarımda.

bir ben dönüyorum,

paramparça istasyondan.

bir ben,

evinin yolunu bulamayan gölgesinin önüne düşüp giden…



bil sen, bir ihanet boyu uzağım senden.

uzağım bir arpa boyu yol alamadığım sevdandan.

acım dinsin diye şiirler dizdim ağzımın kenarına,

acın dinmedi…

gözlerimde ıslıklandı hüznümün bitmeyen notaları.

günler aymadı,

günaydın’ lar yırtamadı karanlıkları.

parmak uçlarımda biriken şafaklarda peydahlandı sinsi intiharlar.

kan birikti kalemimde,

kangren satır aralarının acizliğiyle kelamıma döktüm.




şimdi, en güzel kavuşmanın hayaliyle titriyorken zambaklar.

yokluğuna isyanım parçalanıyor mısralarda;

sol yanımı rüzgara verdim,

üşüdüğümü yağmurlar bilmesin:

yağmaktan utanır.