Ben küçükken dümüşüz gurbetin yollarına,
Sene 1973, hayal meyal aklımda.
Kardeşim Ali yeni doğmuştu,
Minicik bir bebekti kundakta.
Ve ağlayışları ve ağlayışları,
Sanki isyandı gurbet ocağına.

Babam bizden önce gitmiş Almanya´ya
İki sene sonra bizi de aldırdı yanına.
Gözüm arkada kalmasın, etrafımda olsun çocuklar dermiş anama.
Mercedes´te işçiydi babam.
Yüreği, bileği kuvvetli, delikanlı bir adam,
Benim gibi O´da severdi hayal kurmayı.
Kendinden büyüktü belki umutları,
Söz vermişti hepimize,
Kitabın üzerine yemin etmişti,
Alacaktı kırmızı Mercedes.

Kız gibi araba derdi babam.
Önce gıcır gıcır yıkayacaksın,
Sonra bi de pasta cila çekeceksin,
Atıcaksın çocukları arkaya,
Koyucaksın Ferdi´nin son kasetini,
Eee, tabi biraz da açıcaksın teybin sesini,
Sonra, sonra ver elini Türkiye´ye.

Zavallı annem, annem hep evdeydi,
Korkardı sokağa çıkmaya.
Dil bilmem, yol bilmem der,
Gece gündüz ağlardı.
Babamın iş dönüşleri bayramımız olurdu,
Daha o gelmeden soframız kurulurdu.
Kokusu hala burnumda,
Buğusu gözümde kaynayan çorbamızın.

Ahh!, derdi anam yetmezdi,
Sonra durur derin bir de Ooff ! çekerdi,
Köyün tarhanası olacaktı ki Beyyy, köyün ekmeği
Her sofrada gözleri dolardı,
Ve hasretle kabaran yüreği.

Birgün hepimize müjde verdi Babam:
Bu bayram Türkiye´deyiz dedi.
İçim içime sığmadı.
Sabaha kadar uyuyamadım.
Peki, ya Mercedes?
Hani kırmızı arabayla gidecektik köye?
Şaşıracaktı herkes.
Katırcıların Yusuf küçük dilini yutacaktı.
Şapkası uçacaktı muhtar emminin.
Bizim Kamil bi zenginleşmişki görme!
diyecekti Salim Ağaya.
Ağa yutkunacak, başını öne eğecekti.
Meraklı Hüsnüye´nin ağzı bir karış açık kalacaktı,
Çatlıyacaktı hasetinden.

Nazlı bir gelin gibi köyün yollarında gezerken bizim araba,
Çocuklar, çığlık çığlığa koşucaktı peşimizden.
Vaybee, arabaya bak! diyecekti bi tanesi.
Bütün köy, bütün köy, bizi konuşacaktı.
Nazara geliriz vallahi demişti anam,
Kurşun döktürmeli.
Arabasız nasıl gideriz köye?
Annem önce ev istemiş.
Araba her zaman alınırda, ev alınmazmış.
Ahrette iman, dünyada mekan derlermiş Türkiye´de
Zavallı babam, her zamanki gibi fedakardı.
Umutlarını ertelemiş, en büyük düşünü bırakmış zamana.
Annem ilk defa birşey istemişti ondan,
Geri çevirmedi, yere düşürmedi sözünü.
Annem mutlu, babam umutluydu
Alacaktı Mercedes alacaktı...

Amcamın çocuklarına çikilotalar aldı babam.
Dedeme gözlük, nineme çiçekli pazen.
Muhtar Marlboro ısmarlamış,
Kahvede kayıt oynarken, tüttürürmüş bazen.
Ne çok istiyorum köyüme kavuşmayı.
Bu kavuşma, bitimi olacak acılarımın.

Yıllarca çektiğim sancıların keyifli intiharı.
Kimse Ausländer demiyecekti bana, kimse Yabancı
Beethoven´in dokuzuncu senfonisini çalmayacaktı sokaktaki kemancı.
Frau Becker´e, Herr Müller´e inat,
Türküler dinleyecektik doyasıya,
Türküler dinleyecekti, türküler...

Arife günü yollara düştük,
Trendeki herkeste tarifsiz bir heyecan var,
Bense giderek daha da sabırsızlanıyorum,
Geçmiyor dakikalar.
Kim bilir kaçıncı kez saati soruyorum anneme.
Öfkeli bir ses böldü heyecanımı.
Homurdanak elindeki gazeteyi uzattı yaşlı bir amca.
Bu kadar da olmaz!
Yazıktır!
Ayıptır!
Günahtır! dedi.
Neye kızmıştı acaba?
Gözüm büyük puntolarla yazılmış habere takıldı.
Ev fiatları artacak. Almancılar yollarda!
Bir anda gözleri buğulandı babamın,
Yumruğunu sıktı, ağlamadı sustu.
Almancı ha, Almancı! dedi yavaça.

Yüreği kan kustu, sızladı burun direği,
Cız etti içi ve bir anda, bir anda,
Ataşe vermek istedi geçmişi.
Almanya´da Yabancı, Türkiye´de Almancı
Bir anda yaşlar boşandı gözünden.
Biz kimdik?
Kendi vatanında bile yabancı mıydık yani...

Ben Alman değilim Amca!
Ben yabancı değilim!
Benim de ciğerim yanıyor,
Ezan sesine hasret yüreğim.
Benim hücrelerim türkü söyler,
Ağıt yakar gözlerim,
Sen görmesende kınalıdır ellerim.
Ve tenim, tenim meleket kokar alabildiğine,
Beni de bozlaklar ağlatır, yakar meleket şiirleri,
Hüzün beni de soldurur,
Ve bu dert, bu hasret beni iflah etmez öldürür.
Ben Alman değilim, ben Alman değilim Amca!
Ben yabancı değilim!
Vatanıma varır varmaz, önce toprağı öpeceğim.
e yemin olsun ki, doğduğum topraklarda öleceğim,
doğduğum topraklarda...